شبگرد
اي سپيده هاي صبح، گرامي ترين لذات ما بوده ايد
اي بهاران، اي سپيده دمان تابستانها!
اي بهاران هر روزه، اي سپيده دمان!
هنوز از خواب برنخاسته بوديم
كه رنگين كمانها پديدار شدند...
...و هرگز چنان كه بايد از سحر خيزان نبوده ايد ،
يا چندان كه ماه را بايد
از شبخيزان نبوده ايد...
دریغا که فرصت اعتماد به باور باران را از ما گرفته اند
دریغا که فرصت اعتماد به عطر آهو را از ما گرفته اند
دریغا که فرصت اعتماد به دعای مادران را از ما گرفته اند.
پس ما مگر چه کرده ایم
جز این که خود شما
چراغ بامدادان را در این خانه شکسته اید!
حمید
بيا كه ديگه شوق پرواز ندارم
بيا اسمون ديگه فرقي با قفس برام نداره
اخ كه خدا چرا همه از پيشم رفتن
چرا من چنين تنها شدم
چرا نگارم از پيشم رفت
اونكه حرفهاش همه از دوست دارم بود
حمید
وقت کشته شدن خاطره ها دیگه سراغ من نیا.
با دلی خالی از عشق فقط یه چیزی می خوام از خدا
عاشقی بهت بده عاشق تر از من
قلبی بهت بده مهربون تر از قلب من
تو سنگدل بودی و من زیادی عاشق چشات
تو رفتی و با سفرت از قلب خسته ام
دیگه مسافری نیومد که بمونه با دل متروکه ام
دیوارای دلم پوسید
کسی بهش دست نزد
نمی دونم چرا دلم فریب نمی خوره
مونده پای اون قولی که داده بود..
می دونم که هیچ گاه این نوشته ها رو نمی خونی.
حتی اگه بخونی دلت هیچ وقت شیشه ای نمی شه. دل تو فقط از جنس فولاده که هیچ وقت نمی شکنه.
حمید
شاخههای نومیدی
با سپرهایی آهنین میرویند.
اما چه فکر کردهای؟!
مگر میگذارم پرچمِ سنگینِ زندگی
برای حتی لحظهای در آسمانِ پرشکوهِ هستی نگردد!
کاش بدانی لبخندهایات، چه بیدریغ
در اجتماعِ سبزهای چپگرای ذهنام
مِهر میورزند
و گلوگاهِ تاریخِ کوچکی را که بر آنام
روشن میکنند.
چیست در زمزمه مبهم آب
چیست در همهمه دلکش برگ؟
چیست در بازی آن ابر سپید؟
روی این آبی آرام بلند؟
که تو را می برد اینگونه به ژرفای خیال؟
که تو چندین ساعت مات و مبهوت به آن می نگری؟
من به این جمله نمی اندیشم
به تو می اندیشم
ای سرا پا همه خوبی
تک و تنها به تو می اندیشم
همه وقت همه جا
من به هر حال که باشم به تو می اندیشم
تو بدان این را
تنها تو بدان
تو بیا تو بمان با من تنها تو بمان
شیطان
حمید
وقتی دوست شما از ضمیر خود سخن می گوید، شما را نه هراس آن باشد که گویید، "چنین نیست" و نه دریغ باشد که گویید "آری چنین است".
و هنگامی که او سکوت می کندقلب شما از گوش کردن به آوای قلب او باز نمی ایستد. زیرا در اقلیم دوستی همه اندیشه ها، همه آرزوها و انتظارات بی هیچ کلمه ای به دنیا می آیند و میان دو دوست تقسیم می شوند،
با شادی و نشاطی که در زبان نمی گنجد.
وقتی از دوست جدا می شوید غمی به دل راه نمی دهید،
زیرا آنچه را که شما در او بیش از همه دوست می دارید ای بسا که در جدایی بهتر در چشم شما جلوه می کند، چنانکه کوه نورد وقتی از دشت به کوه می نگرد آنرا بهتر می بیند. و خوشتر آنکه در دوستی هیچ مقصودی در میان نباشد مگر آنکه روح شما ژرفتر و عظیم تر شود.
زیرا اگر عشق در پی چیزی جز کشف اسرار عشق باشد، به حقیقت عشق نیست بلکه ، دامی است که آدمی می گسترد و در آن صیدی جز کالای بیهوده نمی افتد.
و بگذار بهترین بخش هستی تو از آن دوستت باشد.
اگر او دریای وجودت را هنگام جزر آب دیده است، بگذار در مد آب نیز آنرا تجربه کند. زیرا اگر دوستت را به آن خاطر بخواهی که ساعات خود را در صحبت او بر باد دهی، بهره آن دوستی چه خواهد بود؟
پس در صحبت او ساعاتی را بجوی برای زیستن ( نه برای کشتن ).
زیرا دوست برای آن است که نیاز تو را بر آورد نه تهی بودنت را پر کند.
و بگذار که در پیوند شیرین دوستی خنده و شادی باشد و شریک شدن در لذتهای یکدیگر.
زیرا در شبنم نکته های ظریف و کوچک دل آدمی صبح خود را می یابد و تازه و با طراوت می شود.
می خندیدم نه اینکه مجبور باشم همواره تبسمی تلخ بر لب داشته باشم،ای کاش کودک بودم تا دراوج ناراحتی و
درد با یک بوسه همه چیز را فراموش می کردم
باز من ماندم تنهايي سرد
باز من ماندم خاطرات تلخ
باز من ماندم ناله واه
باز من ماندم اندوه غصه ها
باز قلبم از فرط اندوه لرزيد
باز به او دل سپردم ولي بجز رنج
باز هيچ نشد از عشق حاصل من
باز به من رنج و اندوه دادي
باز من را به خاک سياه نشاندي
باز رويي دلم پا نهادي
باز با غرورت مرا کشتي
باز در سکوت لبانم ناله پيچيد
باز قطره اشکي براي تنهايي خود ريختم
باز از خندهايي دورغين تو گريختم
باز من از اين عشق چه حاصل دارم
باز من کوشش باطل دارم
باز من غشق تو را مي جويم
بازمن قصه ي عشق تو را ميگويم
حمید
وقتي تو نيستي
نه هست هاي ما چونان كه بايدند
نه بايدها
مثل هميشه ، آخر حرفم و حرف آخرم را با بغض مي خورم
عمري است لبخندهاي لاغر خود را در دل ذخيره مي كنم
باشد براي روز مبادا
اما در صفحه هاي تقويم ، روزي به نام روز مبادا نيست
آن روز هرچه باشد
روزي شبيه ديروز، روزي شبيه فردا
روزي درست مثل همين روزهاي ما است
اما كسي چه مي داند؟
شايد امروز نيز روز مبادا باشد
هر روز بي تو روز مباداست...
حمید
کاش می دانستیم زندگی کوتاه است
کاش از ثانیه های زندگی لذت می بردیم
کاش قلبی را برای شکستن انتحاب نمی کردیم
کاش همه را دوست داشتیم
کاش معنی صداقت را ما هم می فهمیدیم
کاش هیچ کودک فقیری دیگر خواب نان تازه و داغ را نمی دید
کاش دلهایمان دریایی می شد
کاش می فهمیدیم زندگی زیباست ، و لدت می بردیم تا نهایت
کاش می دانستیم که ما نمی دانیم فردا برایمان چه اتفاقی می افتد
کاش بهانه ای برای ناراحت کردن دل های زخم خورده نبود
کاش، کاش نبود
کاش می دانستیم زندگی کوتاه است
کاش از ثانیه های زندگی لذت می بردیم
کاش قلبی را برای شکستن انتحاب نمی کردیم
کاش همه را دوست داشتیم
کاش معنی صداقت را ما هم می فهمیدیم
کاش هیچ کودک فقیری دیگر خواب نان تازه و داغ را نمی دید
کاش دلهایمان دریایی می شد
کاش می فهمیدیم زندگی زیباست ، و لدت می بردیم تا نهایت
کاش می دانستیم که ما نمی دانیم فردا برایمان چه اتفاقی می افتد
کاش بهانه ای برای ناراحت کردن دل های زخم خورده نبود
حمید
خسته
1
شكوه مي كردم
با تمامي نفرتم- مهرم
از تو، از ياد بود كهنهء تو
اي قفس،اي حدود،اي گرداب.
2
باز از دريا سخن گويم
از كشاكش هاي ساحل-آب
از سرود خستهء امواج
از سكون-مرداب.
حمید
ادمک چوبی
ادمکی از چوب خواهم ساخت
که نه چیزی می گوید
و نه چیزی می خورد
تنها
با چشمهای ثابتش
نگران دوردست هاست
و شاید!
به یاد می اورد
که روزگاری برگهایی کوچک و زیبا داشته
برگهایی که نفس می کشیده اند
ریشه هایی که شیره ی خاک را می مکیده اند
ادمک چوبی از درخت دور افتاد
و به ادمها نزدیک شد
اما افسوس
نه ادم شد
و نه درخت.......
حمید
وقتي دل شكسته بودم تو رسيدي
از زمـــونه خسته بـــودم تو رسيدي
................................
گفتي تو قلب يه رنگت خونه دارم
هر نفس فقط تــو رو بهـــونه دارم
گفتي تـو دنيا فقط تـــو مهــربوني
تا ته جاده عشق باهام مي موني
.................................
ديگه تا يكي شدن چيزي نمونده
اون چشــاي ناز تو غم سوزونده
*******
تو رسيدي شب سفر كرد
شب چشمات در بدر كرد
تو رسيدي چو گــــل صبح
عشق تو قلب من اثر كرد
...........................
اما وقتی رفتی.......
حمید
بركه
درياها بود.
درياها هست.
من بركه اي ساكنم.
بادي مي تواندم بدور دستان برد
نوري مي تواندم نوشيد
غباري مي تواندم الود.
از بركه بودنم چه احساسي مي توانم كرد؟
درياها خواهد بود.
درياها خواهد ماند.
من بركه اي ساكنم.
به سيل وابر باران
پناهم نتوانم برد،
نيازم نتوانم كرد،
اميدم نتوانم كرد،
اميد نتوانم داشت،
آفتاب وزمان وزمين
دشمنان آشتي ناپذير بركه اند.
حمید
گاه گاهی دلم از دست همه میگیرد
با تو انگاه سخن میگویم
چشم تو باغ من است
باز هم میرویم
گاه گاهی دلم از دست خدا میگیرد
اب را میپاشم
ایینه را میشکنم
در تو گم میشود ایمان تنم
گاه گاهی دلم از دست خدا میگیرد
و نماز سخنم را به تو رو میسازم
باز هم ساده تر میبازم
وای
گاه گاهی دلم از دست تو هم میگیرد
فرياد خاموش
به فرياد خاموش دل بسته ام
جدا ماندم از خواهش خواستن.
ز نامهربان مردمي مردمان
چه گويم به فرياد خاموش من؟
در اين آزامندان جوياي نام
من شعرومرتاضي سوختن.
ز زاهد نمايان تقوي فروش
چه گويم به فرياد خاموش من؟
غرور من ازآزمندي بدور
سرود من و خويشي خويشتن.
از اين جمع پيغمبران دروغ
جدا باد فرياد خاموش من!
حمید
حمید
تنهاتر از هميشه / يه گوشه اي نشستم / به خط رو به ديوار / خيره شدم شکستم
حمید
يكبار ديگر
من رشته ها را پنبه كردم
در خود فرو رفتم باز امدم،باز
ديدم در انجائي كه بودم ايستاده ام.
در خواب بودم:
ديوارها،دروازه هاي بي كلون بود
فرسنگها،از عقل تا مرز جنون بود.
بيدار هستم:
دروازها،ديوار چين است
هر گام،از خورشيد تا قعر زمين است.
در خواب بودم؟
بیدارهستم
حمید
تنهائي
اي كاش اعتقاد مي توانسنم داشت
وقتي به يك نفر- نه بيشتر- بگويم:
-
«خيلي تنهايم!»نه تنها با لبهايش،با چشمهايش،با خطوط چهره اش؛
بلكه حتي:
با خونش،با رگها و مويرگهايش
به حرفم نخواهد خنديد؛
انوقت به او مي توانستم گفت:
-«تنهائي
از شكنجهء تحمل انكه دوست نميداري ودوستت دارد؛
از موريانهء تحقيري كه رگهايت را مي جود اما غرورت بتوفرمان سكوت ميدهد:
وحشتناك تر است.»
حمید
نه...
من دیگر ناله نمی کنم ، قرنها نالیدن بس است
می خواهم فریاد بزنم!
اما اگر نتوانستم سکوت می کنم
خاموش بودن بهتر از نالیدن است ...
-----------------------------
به من بگو نگو ، نمی گویم؛
اما نگو نفهم ، که من نمی توانم نفهمم
من می فهمم!!
« دکتر علی شریعتی »
کسی هرگز نمی آید
کسی هرگز به گلدانهای خشک قلب ما آبی نخواهد داد.
کسی بی شک کبوترهای زیبا را به اوج آسمان دعوت نخواهد کرد.
کسی دیگر کنار کوچه های شهر ما نرگس نخواهد کاشت.
دل از افسانه ها بر کن .
کسی هرگز نمی آید .
مکن دل خوش به هر باریکه راه خالی مهجور
مبین هر کهنه چرمی را درفش کاوه رنجور
دل از اسطوره ها بر کن .
و بتهای حریم ذهن را با تیشه اندیشه ات بشکن .
تو خود اسطوره خواهی شد .
اگر باور کنی خود را
حمید
نگاهم که کردی دلم پر گرفت
دلم غربت زنگ آخر گرفت
نگاهم که کردی سکوتم شکست
درون دلم عشق گویی نشست
نگاهم که کردی زمان صبر کرد
دل آسمان را پر از ابر کرد
بعد از نگاه تو باران گرفت
و عشقی درون تنم جان گرفت
نگاهم کن و باز با من بمان
تو حرف دل بی کسم را بدان
نگاهم کن ای زندگی بخش من
و با قلبم از عشق حرفی بزن
حمید
<*****
بانوي عشق من اي مهربان
دوستت دارم،دل بسته ام اما نهان
اي باغ گل ،اي نرگس مست
با توگويم آنچه مي بايد ،آنچه هست
روزي نام تو زمزمه لبهاي من
روزي ديگر خواسته هايت لازمه افكارمن
اما كنون عاشق و دل داده ام
گويي كه جان از كالبد داده ام
اما كنون عاشق رويت هستم
عاشق مهر و خلق و خويت هستم
اما كنون ديدنت روي نياز است مرا
سوي درگاه قدسيان دست دراز است مرا
اما كنون خنده هايت نوش نيش است مرا
نازهايت،عشوه هايت مرحم دل ريش است مرا
با نوي عشق،مسكنت دل هوشيار من است
هورم تو از تن تب دار من است
بانوي عشق،نشانه دارعشقت هستم
از سبوي لبانت مست مستم
بانوي عشق،در چشمانت را گم كرده ام
از خماري نرگست ره ميخانه گم كرده ام
بانوي عشق غرقه در موج نگاهت هستم
دل زير پايت ،فرش راهت هستم
بانوي عشق،زنگ صدات بردلم،رنگ نيلي زنبق است
بانوي عشق،رنگ خوشت بردلم رنگ سرخ شقايق است
بانوي عشق،هرچه گويم هرچه گويم باز كم است
از ضميرم آنچه آيد،هم بغض آه و ماتم است
بانوي عشق اين را گويم و ختم كلام
دوستت دارم ،دوستت دارم والسلام
حمید
بهم نگفتن اگه اسير يکي بشي دلت ميسوزه...بهم نگفتن اگه با چشاش نگات کنه انگار تموم جونتو به آتيش ميکشن...بهم نگفتن اگه تموم روز ببينيش بازم دلتنگش ميشي...بهم نگفتن ممکنه يه روز بذاره بره...بهم نگفتن... نگفتن که تو پشت سرش اشک ميريزي ولي اون بي اعتنا ميره...نگفتن تو ديوونش ميشي ولي اون بي خيالت ميشه
گفتمش بي تو چه ميبايد کرد ؟ عکس رخساره ي ماهش را داد .. گفتمش همدم شبهايم کو ؟ تاري اززلف سياهش راداد .. وقت رفتن همه روميبوسيد به من ازدور نگاهش راداد .. يادگاري به همه داد و به من... انتظار سرراهش را داد ..!!
حمید
از هر طرف نرفته به بن بست ميرسيم
با پاي دل قدم زدن ان هم كنار تو
باشد كه خستگي بشود شرمسار تو
در دفتر هميشه ي من ثبت ميشود
اين لحظه ها عزيزترين يادگارتو
تا دست هيچ كس نرسد تا ابد به من
ميخواستم كه گم بشم در حسار تو
احساس ميكنم كه جدايم نموده اند
همچون شهاب سوخته اي از مدار تو
ان كوپه ي تهي منم اري كه مانده ام
خالي تر از هميشه و در انتظار تو
اين سوت اخر است وغريبانه مي رود
تنهاترين مسافر تو از ديارتو
هر چند مثل اينه هر لحظه فاش تو
هشدار ميدهد به خزانم بهار تو
اما در اين زمانه عسرت مس مرا
ترسم كه اشتباه بسنجد عيار تو
حمید
با سلام خدمت همه دوستای گلم چند وقتی بود که نبودم اومدم سال جدید رو بهتون تبریک بگم
آرزوی بهترین ها را براتون دارم البته اگه دعای شیطان قبول بشه.
رویای سال جدید و زندگی نو تحقق یافت.
تا مااز این برکه عمر چه برداریم و چه بنوشیم با خودمان است
آب را گل کنیم یا آب را گلاب
صفحه های خالی عمر ما مانند این صفحه پر می شوند
چگونه و چه بنویسیم که بهاری باشد برای آغاز پربار باشد مانند تابستان
عاشقانه باشد مانند پاییز و معنایی باشد چون زمستان
دل به یقین سپرده و با خود عهد کنیم که امسال سال من است و سرزمین آرزوهایم را خواهم یافت
شکوفان شویم و سرسبز
عیدانه لبخند هدیه کنیم و عشق و برکت را بر سر سفره خانه هامان بیاوریم
آرزوهایمان را کندوکاو کنیم از سبد سینه بیرون بکشیم و در طاقچه زندگیمان بنشانیم
سال نو
زندگی نو
مبارک باد شیطان
پس خدا آن وقتیست که کنارم باشی
تو که نزدیک به منی
تو که نزدیکتر از مژه چشم
پس خدا پیش من است
و قسم می خورم این بار
به هر آیه نور
که تا رسیدن به خدا
فاصله نیست
شیطان
